Pasen

Johanne Boot schreef een overdenking voor ‘De Triangel’. De tekst is hieronder ook te bekijken

Er waren flink wat mensen bij de Paasjubel op het Domplein dit jaar. Uit alle hoeken en gaten doken ze op in de stille stad in de ochtendvroegte. Mensen van het Leger Des Heils, migrantenkerken, katholieken, evangelische en protestante gezindte bijeen, om zich te verwonderen en te jubelen over het wonder van de Derde Dag. Misschien vierde u het in de Kerk op Zuilen, bij familie of aan huis gekluisterd. Op zo’n dag willen we het liefst dat de wereld even stil staat. We hopen het goede leven te vieren, in gelovig of in seculier verband.

Maar veel tijd om uitsluitend het Licht te zien was er niet. U was misschien nog maar nauwelijks de kerk uit, of de eerste berichten over de aanslagen op Sri Lanka druppelden binnen. Waar mensen vakantie, of – net als wij – de Wederopstanding aan het vieren waren. Zoveel levens werden abrupt afgebroken, zoveel hoop en vrede in een paar klappen vernietigd. Behalve pijn en afschuw roept het ongeloof op: Hoe kan dit? Het Licht zou zegevieren, niet verliezen, toch? We staan verbijsterd, met lege handen. Onmiddellijk worden we één of twee dagen terug geworpen in het kerkelijk jaar: naar Lijden en Dood, naar Goede Vrijdag en Stille zaterdag, treurend en boos om het onrecht.

Bij diezelfde Paasjubel op het Domplein kwam ik een oud-cursist van me tegen, van wie ik wist dat hij jarenlang pastoraal werker in Maarssen was geweest. Hij vertelde me, dat hij op scholen in de regio jaarlijks het Paasverhaal vertelde, het goede nieuws van de Wederopstanding. Hij deed dat graag, tot een jongetje in een klas na afloop van zijn verhaal zei: ‘Gelooft u het nou zelf, meneer?’. Hij werd stilgezet door die vraag. Wat vertelde hij eigenlijk en waarom?

Het jaar daarna aarzelde hij om weer de klassen in te gaan met zijn ‘ongeloofwaardige’ verhaal. Hij had zich voorgenomen om maar niet teveel over de Wederopstanding te praten, maar meer over hoe Jezus geleden had door de mensen, hoe onrechtvaardig Hij behandeld werd en hoe eenzaam Hij stierf. Daar stopte hij. Hoe nu verder? Hij vroeg het maar aan de klas: ‘Als jij nou God was, en dus alles kon, en je zag dat iemand van wie je vreselijk veel hield, je eigen kind, zo behandeld werd, wat zou je dan doen?’ Onmiddellijk stak er een kind zijn hand op. ‘Ik zou Hem laten opstaan, meneer. Dan zouden de mensen nog eens raar staan kijken!! Dan zouden ze weten dat wat ze deden verkeerd was!’

De Wederopstanding opnieuw uitgevonden door een kind, als rechtvaardigheid, als enige antwoord op alles wat we niet aan kunnen zien in de wereld.

Ik kan niet wachten om volgend jaar weer Pasen te vieren.

2019-04-28T13:28:46+00:00