Column: Waar is de humor gebleven?

In mijn vorige column schreef ik over de wijsheid dat ‘humor en geduld de kamelen zijn waarmee je elke woestijn door kunt komen’. Hoe gaat het met deze kamelen in onze tijd en onze woestijn? De kameel van geduld loopt ongeduldig rondjes in afwachting van het overwaaien van de coronastorm. Af en toe bijt ie chagrijnig naar andere kamelen die zich te veel of te weinig houden aan de adviezen van de uitbraak kamelen. Je laat je niet zomaar ‘bedisselen’ in ons land.
De kameel van de humor lijkt spoorloos verdwenen. Die is even een blokje om. Ik zie, lees en hoor tenminste maar weinig humor om mij heen. Nu valt er deze dagen natuurlijk ook weinig te lachen. Het verdriet, de zorgen en angsten zijn groot. Maar daarmee alleen kom je niet veel verder.

Waar is dan humor te vinden?
Vaak dichterbij dan je denkt. Je kunt bijvoorbeeld proberen van een afstandje eens te kijken naar je eigen gestuntel door het leven. Dat doe ik zelf regelmatig en ja, dan kun je soms best ergens ook de humor van inzien. Lachen om jezelf lucht enorm op.

Een voorbeeld. Ik ben zelf nog niet zo goed in het snel en charmant opdoen van een mondkapje, vlak voordat ik een winkel binnenstap. Dan heb ik het idee dat iedereen ziet dat ik heel onhandig sta te hannesen. Wat is nu ook al weer de boven- en de onderkant? En als het kapje aan één oor hangt dan kan ik soms het andere elastiekje niet zo snel vinden. Of als ik het gevonden heb, schiet die andere weer los.

Het voelt voor mij net alsof je op het strand probeert zo onopvallend mogelijk je zwembroek aan of uit te doen onder een handdoek die eigenlijk te klein is en ieder moment kan afzakken. Er is een meesterlijk filmpje van Mr. Bean die dat probleem op een bijzondere manier oplost: www.youtube.com/watch?v=ZWCSQm86UB4

Ik denk ook aan die keer dat ik vlak voor een kerkdienst waarin ik zou voorgaan een gouden tip kreeg waardoor mijn bril minder zou beslaan. Je moest wat extra knoopjes leggen in de elastiekjes van je mondkapje. Vlak voor we de kerkzaal inliepen en ik zo waardig mogelijk de knoopjes had gemaakt, deed ik het kapje op. Helaas hielp het niet tegen het beslaan van mijn bril. Veel erger was nog dat ik ontdekte dat ik nu met twee enorme flaporen de kerkzaal inliep vanwege de elastiekjes die nu flink krapper achter mijn oren zaten. Had je én een beslagen bril én een rood hoofd én flaporen. En dat werd dan ook nog eens allemaal live gestreamd voor de hele wereld. Daar kan ik dan achteraf (!) wel de humor van inzien.
“Er is een tijd om te huilen en een tijd om te lachen, een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen” Prediker 3:4. Als deze column tenminste een innerlijke glimlach heeft opgeleverd, is mijn missie geslaagd. Heeft de kameel van de humor even om een hoekje gekeken. Dat het je mag helpen vol te houden.

2020-10-08T20:37:56+00:00